Interview met Christa Parijs, voor nieuwsbrief Amsterdam

18 januari 2019

Christa wordt onrustig als ze niet bezig is in een fijn boek, en in die zin wil ze dus best van een verslaving spreken.
Het enthousiasme voor het lezen wilde zij ook doorgeven via een loopbaan in het onderwijs, als lerares Nederlands en Frans. De geijkte boekenlijst kwam altijd voorbij natuurlijk, en wat leerlingen, vooral in de onderbouw, altijd heerlijk vonden was het voorgelezen worden. Ze heeft daar zelf heel waardevolle herinneringen aan, en bovendien stimuleert het kinderen die niet uit zichzelf een boek pakken, toch te laten genieten van een mooi of leuk verhaal.

Het ei van Columbus

Toen Christa voor de allereerste keer bij de Franse leesgroep aanschoof, bleek dat men werkte met z.g. leeswijzers. Dát bleek het ei van Columbus: de discussie die op gang kwam kreeg echt diepgang omdat de vragen uit de leeswijzer goed doordacht waren. Het was toen voor het eerst dat zij van de organisatie Senia hoorde, en ze was direct geïnteresseerd en enthousiast geworden. Zonder aarzelen heeft zij zich meteen aangemeld voor beide groepen, zowel Frans als Nederlands.

Vriendinnen-groep

Het was niet voor het eerst dat Christa ging deelnemen aan een leesgroep: een paar maanden eerder had ze zelf een Nederlandse leesgroep opgericht. Ze had al heel lang het idee om ergens aan te sluiten, maar omdat ze toen nog volop werkte ontbrak haar eenvoudigweg de tijd. In september 2014 ging ze met prepensioen en toen nam ze het initiatief om met een paar vriendinnen, ex-collega’s en haar zus, op gezette tijden een boek uit te kiezen en in de groep te bespreken. Die gesprekken verliepen echter nogal chaotisch, d.w.z. het was niet makkelijk om de aandacht bij het boek te houden. Het gesprek ging haast automatisch in de richting van (de misstanden binnen) het onderwijs, aangezien zij allen in die sector werk(t)en. Ook de kinderen, kleinkinderen en vakantieplannen kwamen uitgebreid aan bod. Dat dat anders moest, werd al snel duidelijk maar hoe? En toen hoorde Christa dus van Senia.

Warempel: structuur

De opzet van de bijeenkomsten werd opeens heel overzichtelijk, en kreeg warempel structuur. Wie van de groepsleden over voldoende tijd beschikt, bereidt de vragen goed voor; dat lukt niet altijd iedereen omdat sommigen nog aan het werk zijn. In ieder geval bieden de vragen en inleidende stukken voldoende houvast om alle aspecten van het gelezen werk aan bod te laten komen. Een enkele keer kunnen ze zich helaas niet aan de indruk onttrekken dat er vragen “met de haren erbij gesleept” worden, om de leeswijzers op te vullen lijkt het wel. Maar daar bestaat een prima remedie voor: die vragen worden overgeslagen, en op die manier kent het werken met leeswijzers alleen maar voordelen.

En gelachen wordt er ook nog

Beide groepen maken dus dankbaar gebruik van de leeswijzers. Daarnaast is nog een parallel te trekken: de ontspannen en vrolijke sfeer. Er wordt gelukkig veel en vaak gelachen! Omdat de discussie in de Franse leesgroep (natuurlijk) in het Frans gevoerd wordt, gaan de gesprekken misschien iets minder diep dan gebruikelijk is in de Nederlandse leesgroep. Het blijkt toch altijd gemakkelijker om je in je moedertaal uit te drukken als het gaat om abstracte ideeën, persoonlijke ervaringen of emoties. Bovendien bestaat de Franse leesgroep uit negen deelnemers, met als gevolg dat er af en toe wat sub-groepjes ontstaan, en dan wordt het ook wel eens lastig voor de ‘président(e)’ om het gesprek centraal te houden.

Er blijft iets te wensen over…

Het moge duidelijk zijn dat Christa zich goed thuis voelt bij Senia. Er staat nog één ding op haar verlanglijstje: zij zou het heel fijn vinden om meer lezingen van schrijvers die op de leeslijst voorkomen, te kunnen bijwonen. Zij koestert goede herinneringen aan een boekpresentatie van Adriaan van Dis, vooral omdat het zo interessant en verrijkend was! Je kruipt dan nog meer in de huid van de hoofdperso(o)n(en), en dat is voor een leesverslaafde het ultieme genot.