Interview met Ineke van de Rotte

31 maart 2017

GESPREK MET INEKE VAN DE ROTTE

De Generaal in Baarn, waar wij op een rustig plekje dit gesprek zouden hebben, loopt vol met bridgers, allemaal van een Senia-leeftijd. Dit brengt ons meteen naar het eerste onderwerp: de naam  Senia, gekozen als een soort  vrouwelijk meervoud van het woord senior,  toen Ineke samen met andere oud-Anbo-collega’s een bureautje startte voor voorlichtingsprojecten ten behoeve van senioren. Eén van die projecten ontstond toen Anbo de tien leesgroepen afstootte die de oud-medewerkers daar zelf hadden opgericht. In 2008 is Marijke Slager (coördinator leesgroepen) mee gaan doen. Nog weer later is José Hofman aangesteld als administratief medewerker. Beide zijn nu nog steeds haar collega’s. Ging het aanvankelijk om een paar groepen literatuur met merendeels vrouwen, later brachten leesgroepen geschiedenis en filosofie meer mannen bij Senia.

Onafhankelijke stichting
Senia is sinds 2009 een onafhankelijke stichting met een raad van toezicht , drie betaalde medewerkers en 125 vrijwilligers. Ineke is voor 20 uur per week in dienst; ze werkt er veel meer. Ze heeft nu eenmaal héél veel energie, héél veel ideeën en héél veel enthousiasme. “Het beginnen van een nieuw programma gaat eigenlijk altijd op dezelfde manier”, vertelt Ineke. “Er is een idee. Vervolgens zoeken we mensen voor een werkgroep. Zij bekijken welke kant het op moet gaan en zoeken er boeken bij. Pas later maken we leeswijzers.” Intussen gaat de PR-machine aan het werk: “Een verhaaltje in plaatselijke kranten bijvoorbeeld. Onze ambassadeurs, vrijwilligers, proberen daarna met de geïnteresseerden een groep op te richten.”

“IK KOM ALTIJD IN LEIDINGGEVENDE POSITIES TERECHT, DAT KAN IK NIET HELPEN”
Ze vindt het zelf wel wat vreemd, maar ze vertelt niets te kunnen doen, zonder in leidinggevende posities terecht te komen (google haar naam en verbaas je!). Het is een familiekwaal; haar ouders, broers en zus nemen ook vaak het voortouw in het verenigingsleven.  Ik vraag haar naar haar drijfveer; waar komt die zorg voor Senia vandaan?  “De bron ligt natuurlijk in het ouderlijk gezin”, vertelt Ineke, “maar ik herken ook veel in een zin uit een boek van Simone de Beauvoir dat ik las toen ik 17 jaar oud was: Iedereen is verantwoordelijk voor alles”. “Daarnaast”, zegt ze, “heb ik gezien dat er veel oudere mensen zijn met weinig sociale contacten. Waarom moet je de oplossing bij de overheid leggen, als je er zelf iets aan kunt doen?”.   

Enthousiaste leesvrienden
Als Ineke vertelt over het ontstaan van een nieuwe leesgroep gaan haar ogen glinsteren: “Wij brengen mensen bij elkaar die in hetzelfde geïnteresseerd zijn en daarin verdieping zoeken. Mensen die elkaar niet kennen veranderen in heel enthousiaste leesvrienden.” Ze weet inmiddels dat ze daar zelf niet te veel in moet sturen. Bij een introductiebijeenkomst laat ze de deelnemers voor de pauze  vertellen wat hun wensen zijn. “Na de pauze zijn de groepjes gevormd”, zegt ze lachend. “Daar hoef ik dan niets meer aan te doen.”
Inmiddels is literatuur niet meer de enige poot onder Senia. Er zijn leesgroepen Frans, Duits, Engels, geschiedenis, filosofie, en biografieën. Heel bijzonder zijn de muziek-luistergroepen. Daarin staat voor het eerst niet meer het lezen centraal maar het luisteren. Dat heeft ze als een indrukwekkende overgang ervaren. Voor Ineke alleen maar een nieuwe uitdaging.  Binnenkort start kunstgeschiedenis, maar ze heeft nog meer ideeën.  Op de plank liggen bijvoorbeeld  poëzie en film.  Maar ook uitbreiding van de leesgroepen voor slechthorenden en blinden.

Loslaten
Net AOW ontvangen, denkt Ineke na over het einde van haar werk bij Senia. Uiteindelijk zal zij het stokje gaan overdragen. Maar hoe kun je het vele werken per week overdragen aan een, wat energieniveau betreft normaal mens, die 20 uur mag werken? Dat wordt een puzzel. Ze gaat eerst zelf proberen grenzen te stellen aan haar werkuren. Ze kan loslaten, vertelt ze. Alleen moet er dan wel wat voor in de plaats komen. De grote moestuin biedt niet genoeg uitdaging. Misschien dat ze dan weer de fiets pakt en de Alpen gaat bedwingen?

Ineke is trots op wat er bereikt is bij Senia. Ze doelt niet alleen op de al bijna 1000 leesgroepen en  7000 deelnemers, maar ook op de vrijwilligers. “Wij willen een heel leuke vrijwilligersorganisatie zijn, waar mensen het een eer vinden om bij  te werken.”
De bridgers gaan pauzeren. Ineke gaat naar een volgende afspraak.

Ria Hullegie, deelneemster leesgroep filosofie in Baarn, interviewvrijwilligster