Leesgroep van dove mensen

30 december 2016

Binnen zitten de andere drie lezeressen; een persoon heeft zich afgemeld. Verder de schrijftolk en voorzitter Willy, een horende vrijwilligster van Senia. Op de tafel ligt voor ieder een tablet verbonden met de apparatuur van de schrijftolk. De schrijftolk tikt op een speciaal toetsenbord in spreektempo wat er gezegd wordt en iedereen kan dat op bijna hetzelfde moment lezen zodat men vrijwel meteen op elkaar kan reageren. Maar als je de tablets wegdenkt zou je niet snel vermoeden dat het hier om een leesgroep van slechthorenden gaat, er wordt wel wat meer gebruik gemaakt van handgebaren dan bij horenden maar er is ook veel oogcontact en aan ook de stemmen valt mij zeer weinig op.
 
Vandaag bespreken zij een van de mooiste boeken van de laatste jaren, vind ik: Kom hier dat ik u kus van Griet op den Beeck. Hiervoor hebben ze nog maar enkele boeken besproken, ze bestaan pas sinds maart van dit jaar. Mirjam vertelde mij per mail: “Ik ben met de leesgroep begonnen. Ik was al jaren jaloers op vriendinnen met een goed gehoor die moeiteloos hun boeken konden nabespreken. Via een andere dove vriendin begreep ik dat zij in Haarlem een eigen boekenleesgroep had gestart in samenwerking met een boekwinkel. Omdat ik vooral meer mensen uit en in mijn eigen omgeving beter wil leren kennen, heb ik haar concept van bespreken met schrijftolk overgenomen, omdat ik daar erg enthousiast over ben.”
Mirjam kwam via via in contact met Senia en de leesgroep startte met drie slechthorende deelnemers, inmiddels zijn het er vijf en dat vinden ze genoeg. Mirjam zou heel graag willen dat er in het land meer van dit soort groepen zouden ontstaan. Iedere slechthorende heeft recht op een aantal tolkuren per jaar en daarvan kan de schrijftolk dan betaald worden, dus dat hoeft geen belemmering te zijn.
 
Goed, terug naar het boek. Willy houdt een inleiding en daarna inventariseert ze welke discussievragen men wil behandelen; iemand merkt op dat de foto op de kaft haar intrigeerde en heeft daar een verklaring voor, het gaat vervolgens over verstoorde familieverhoudingen, is Mona niet teveel alleen maar slachtoffer, waarom wordt het boek bevolkt door mensen die allemaal beschadigd zijn?  Er wordt flink gediscussieerd en men is het lang niet altijd met elkaar eens. Willy geeft duidelijk structuur met behulp van de leeswijzer. Op het eind is iedereen het volmondig met elkaar eens dat dit boek een aanrader is.
 
Tijd voor de volgende afspraak en wij praten nog even na hoe het is om je te handhaven in een wereld van horenden. Ellie, die denkt dat zij het minste hoort van de groep vertelt me dat er zoveel soorten van doofheid bestaan en dat het natuurlijk uitmaakt op welke leeftijd je slechter ging horen of doof bent geworden. Mirjam zegt dat ze vaak moe is als ze veel gesproken heeft omdat ze zo moet opletten: zegt ie nou baard of paard ?
Bij het afscheid nemen overvalt me het gevoel dat ik de volgende keer ook wel weer zou willen komen maar dat kan natuurlijk niet, zij blijven fijn onder elkaar en zolang ik alles nog kan horen ga ik maar naar een andere leesgroep.
 
Wilt u dat er in uw gemeente zo'n leesgroep wordt opgericht? Laat dit dan weten aan info@senia.nl